Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Bir adamın kafasında derin vazgeçilmez yara izi mevcuttu. Kavganın kafasına birkaç şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Mehmet'ti. Savaş ortamında ağır izler asıt olmuş sığınmacıların tedavi edildiği Danca merkezinde bir zaman tedavi görmüştü. Sağ eli hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günler avucuma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü malzemeleri sahiplerinin alması bekleniyordu okulun yanına koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların farklı öyküsü mevcuttu. Bazıları savaş travmasını hala üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın sakın!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ve aile hayatında uyum güçlüğü.

Okul uzmanı çaba sonuç vermedi. İdare, durumu değerlendirmek amacıyla oğlunun ailesini toplantıya tespit etti.

Aile tamamı birlikte geldiler. Hepsi aynı birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü toplantı odalarına girdiklerinde, Rahman ayağa kalktı, “Öğretmen!” söyledi bir adım atarak dedesinin ellerini öpmeye ilk kez yaptı.

Kış aylarında ben, çorap giymiştim. Dede yalın ayak geldi. Ceketin üzerine giydiği beyaz renkli entarisini bileğe dek düzenlenmiş giydi. Annem ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Eğitimdeki durumunu ifade etmeye başladığımız zaman, o çocuk fazla kötü hissetti. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk psikolojisi gizli gizem anlamaya çalışıyorduk.

Baba Rahman’ın çoğu zaman evden kaçtığını, polis tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise, açıklayarak “Hala gözleri bilincinde olarak yatarken gece altını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk mahçup odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Konuyu fazla ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailelerin da onayıyla Rahman’ın bir psikoloğa yapılmasına karar verildi. Okul saatlerinde oğlu ile özel ile işbirliği görevi bana.

Sonraki zamanlarda Rahman okulda koşarken kapıya çarptı. Bir şey olmadı ama canı acı duydu, samimi uzun ağlamaya başladı. Onu avutmak için elinden tutarak kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz renkli bir boya kalemleri koydum. Raftan, birkaç kitap aldı okuyor görünmeksizin uzaktan onu sessiz sade> gözlemledim. Rahman, çeşitli renklerde boya kalemleriyle şeyler çizerken beni dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyordu. Sonra kâğıdı çıkarıp önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok bitkin, dinlenmek istiyor, istemiyor gitmek istemiyor. Dostları onu küçük görüyor!” dedi. O yıl farklı bir okulda görev aldım. O çocuk unuttum.

Yoldayken Nasır ile buluştum. Bana gözüne kestirdi, “Öğretmen!” diyerek elime sarmaya çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü ve bulutlandı; benden söylemedi. Rahman daha sonra sık sık birçok Kriminal olaylarına dolaşıp yetkililer kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından ayrı tutulup problemli çocukların bakıldığı bir tane koruma yurduna gömülmüş. Tüm gayretlerimize rağmen Rahman’ı kurtaramamış olduk.